Gilead av Marilynne Robinson

Hovudpersonen, ein prest, er så heldig å få stifte famlie som gamal. Han er inneforstått med at han ikkje vil få oppleve at sonen veks opp. Difor skriv han ned dei forteljingane han trur sonen kan vere interessert i som vaksen. Det strekker seg bakover i tid og han er innom slaveopprøret, borgarkrigen  og andre historiske hending. Men han er og meir personleg og fortel om venskap og konflikter . Dette er forteljingar han trur sonen kanskje vil få høyre om. Samstundes ser vi at han på notidsplanet utvikler seg og sin forutinntatthet.

Det er mykje filosofiske betraktninger og funderingar om tru og ikkje tru. Bokomslaget seier ingenting om dette, noko eg synes er rart. Hovudpersoner er prest i tredje generasjon. Der bestefar deltok aktivt i krig og opprår var faren meir pasifistisk. Opp gjennom generasjonane har det vore familiemedlemmar som ikkje trur og deet er det som gjer boka spanande for meg. Stavanger Aftenblad omtalte dette som ei vemodig skildring og det kan eg vere samd i.

Vann Pulizerprisen i 2005

Du finn boka på Nattbordet (viss den ikkje er utlånt)

Advertisements

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s